Бiр данышпан Қағбаны тәуап етiп жатып, қарт кiсiнi арқалаған адамды көрiптi. Әлгi адам желкесiндегi қарияға:
- Жас кезiмдегiң аздық еткендей, қартайған шағымда да басыма дерт болдың, - деп қайта-қайта айтып, ренжитiн көрiнедi. Мұны естiген данышпан қатты таңданыпты:
- Ей, досым! Әкеңе жақсылық жасап жатқаның дұрыс-ау, бiрақ мiндет етуiңмен сауабыңды жойып жатқаның қалай? Ол сенiң әкең емес пе? Кезiнде ол да саған жақсылық жасады емес пе? - дептi.
Сонда әлгi кiсi мұңайып:
- Не деп тұрсың? Желкемдегi әкем емес, ұлым. Айтқанымды тыңдамай, мiнез-құлқы өте жаман, әдепсiз әйелге үйленiп, осындай бақытсыз күйге түстi.
Өз өмiрiн улады. Маған да масыл болды, - дептi.
Авторы: Пернегүл Үсенова