Ертеректе бiр патша қолындағы өткiр қанжармен саусағын кесiп алады. Қасында отырған сарай ақыны: «Қайырлы (құтты) болсын», - дептi.

Патша өзiнiң жаны күйiп отырғанда мына сөз шымбайына шындап тиедi де, нәтижесiнде ақын зынданнан бiр-ақ шығады.

Әлқисса, бiр күнi патша сайран салып, саятқа шығады. Аңшылық қызығына түсiп, елден ұзап кеткен әмiршi аздаған нөкерлерiмен бiрге жабайылардың колына түсiп қалады.

Жабайылар тұтқын олжаларын бiртiндеп жей бастайды. Олар үшiн патшаң да, пақырың да ет қана емес пе?! Бiрақ олардың бiр кызық ырымы бар екен.

Адамның бiр жерi кесiлген болса жеуге жарамсыз деп есептейдi екен. Сонымен қолы кесiлген патша екiншi сорт боп қалады.

Кейiнiрек артынан жасауылдары кеп құтқарып алады. Елiне келгесiн зындандағы ақынын шығарып алып:

- Сенiң «қайырлы болсының» шынында да қайырлы болды.

Мен ашумен қатты кетiппiн, кешiр. Сен азатсың, - деп бастан өткен жағдайды баяндап бередi. Сонда ақын:

- Онда сiздiң саусақ кескенiңiз екеумiзге де қайырлы болған екен.

- Неге?

- Мен бостандықта болсам, сiзбен бiрге саятқа шығып, жабайыларға жем болғандай екем, - дептi.

Сондықтан да адам әр iске шүкiршiлiк етiп, сабырлылық қылғаны жөн екен...

Авторы: Пернегүл Үсенова