Балаларға арналған діни әңгімелер, ғибратнама

Хазреті Омар ибн Хаттаб кішіпейілділік, қарапайымдылық, тақуалық қасиеттерімен танылған. Оның кішіпейілділігі жайында бізге жеткен хабарлар мен ел аузында жүрген мәшһүр әңгімелер өте көп. Соның біреуі мынадай.
Омар ибн Хаттаб өзінің қызметшісі екеуі Шам еліне сапарға шығады. Сол кездегі мұсылмандар халифасы бола тұра ол қызметшісі екеуі бір көлікке кезектесіп мініп келе жатады. Түйеге мінетін кезек Омарға келгенде қызметші бала жерге түсіп, ноқтаны қолына алып, түйенің алдына түсетін. Ал, оның кезегі келген сәтте хазреті Омар баланы мінгізіп, түйені өзі жетелейтін. Шамға жақындағанда түйеге мінер кезек қызметші балаға келеді. Жолай судан өтеді. Ол аяқ киімін шешіп, түйені жетелеген күйде суды кешіп келе жатқанда алдарынан Шам әміршісі Әбу Убайда Жаррах шығады. Ол жәннатпен сүйіншіленген он кісінің біреуі еді.

Алла Тағала бақша иелерінің халі жайында: “Бұларға бақша иелеріне жіберілген бәле секілді апат жібердік. Сол уақытта олар (бақша иелері) таң ертесімен оның жемісін жинап алуға ант ішті. Бірақ “Егер Алла қаласа” демеді. Олар ұйықтап жатқан сәтте бақшаға апат келді. Бақша қара күлге айналды,” - дейді (Қалам, 20-17).
Бұл қисса Алла Тағаладан келген ризықтан сараңдық етіп, соның салдарынан өздері де жұрдай болған бақша иелері: үш жігіт туралы.
Ертеде діндар, иманды бір бай кісі өмір сүреді. Оның сан түрлі жемістері бар бақшасы болады. Ол сол жердегі мұқтаж кісілер мен кедей-кепшіктерге қамқорлық жасап, оларға өз малы мен жемістерінен садақа беретін еді. Оның үш ұлы болады.

Бір күні Пайғамбарымыз (с.а.с.) өз сахабаларымен бірге базар аралап жүріп бара жатып бидай сатып тұрған бір кісіге назары ауады. Оның қасына келіп, бидайға қолын салып көргенде оның ылғал екенін байқайды. Саудагер көз бояу үшін оның бет жағына құрғақтарын салып қойған екен.
Пайғамбарымыз (с.а.с.) одан: “Әй, зат иесі, мына бидайың неге ылғал?” - деп сұрайды.
Сонда ол: “Ия, Алланың елшісі, жауын жауғаннан ылғалданып қалған ғой,” - дейді қуыстана. Пайғамбарымыз (с.а.с.): “Ендеше адамдардың байқауы үшін оны көрсетіп қоймасың ба?” - дейді.

Бұл оқиға Омар ибн Хаттабтың халифалық құрып тұрған заманында болған. Бір күні Омар ибн Хаттаб пен хазреті Әли ибн Әбу Талиб басқа да сахабалармен бірге Харам мешітін зиярат етіп жүр еді. Сол кезде олар қартайған, көзі көруден қалған, жүруге әлі жоқ бір қарт әйелді арқалап алған кісіні байқайды. Оның Қағбаны айнала жүріп өз-өзіне: “Ей, Раббым, мен анамды өмір бойы арқалап, көлігі болып өтсем де ештеңем кетпейді. Оның алдындағы қарыздарымның ең құрығанда кейбірін өтесем екен. Әміріңе бойсұндым, ия, Раббым!” — дегенін естиді. Сол кезде Омар ибн Хаттаб қасындағыларға: “Қане, біз де мына тауап етіп жүрген адамдарға қосылып айналайық. Бұл уақыт құлдарына Алланың рахымы мен мейірімі түсетін сәт.

Алла Тағала Құран Кәрімде: “Адамдарға ата-анасына жақсылық етуді бұйырдық” - дейді. Ата-ананың көңілінен шығып, оларға жақсылық жасау адамға дүние мен ақыреті бақытын әкеліп, оны екі дүниенің азабынан сақтайды. Ата-ананың өз балаларында көптеген қүқықтары бар. Балалары сөздерін тыңдауға, қартайған шақтарында көмек көрсетіп, қажеттерін өтеуге, күнделікті тамақтарына, қажет-жарақтарына жәрдем етуге борышты. Сондай-ақ, оларды зиярат етіп, ісімен де, сөзімен де жәрдем берулері тиіс. Егер ол екеуінің уақыты жетіп, дүниеден өтсе оларға дұға етіп, Құран оқу, мұқтаж, кемтар адамдарға тамақ беріп, садақа ету т.б. Алла Тағала разы болатын жақсы істер істеу арқылы оларға Қүдайдан рахым сұраулары керек.